Reggae.be

Tribal gathering in Handzame

Als er één stam is waar ik mij thuis voel, dan wel die van de dubheads en bosrasta’s op Irie Vibes, met al hun kinderen en honden erbij. Zaterdag een prima concert gezien van Horace Martin, zwaar onder de indruk gekomen van Beta Simon, en mij met plezier laten wegblazen door de sounds van Jah Voice en Ionyouth.

Het is ver rijden (als je van Herentals moet komen), en de sixties zijn soms even dichtbij als Jamaica (als je het publiek observeert). Het zijn de enige twee argumenten die ik kan bedenken om Irie Vibes links te laten liggen, en toch ben ik er de voorbije jaren zelf niet meer geraakt. Maar zaterdag kon ik de lokroep van de roots niet weerstaan, al was het maar omdat ik de Earthday van Haile Selassie (23 juli) niet deftig gevierd had. Een vluchtige blik op het programma leerde me dat met Horace Martin alleszins één interessante zanger op het podium zou verschijnen. De vibes en de dubs zouden de rest doen, wist ik. Zo goed ken ik mijn stam wel.

Net op tijd gearriveerd voor Horace Martin en de Nederlandse Dreadless Band, met een set van oerdegelijke eighties roots en rubadub. Horace Martin heeft nooit hoge ogen gegooid – ik heb een paar tunes van hem in huis – maar hij zingt wel als de besten. Frankie Jones, Michael Palmer, Wayne Smith, die generatie. De band zette een solide sound neer, met lekkere blazers, percussie en backing vocals, stilaan een Hollandse specialiteit. Zo goed heeft geen Jamaicaanse groep deze zanger ooit begeleid, waardoor ook Martin zelf uitstijgt boven de middelmaat.

Onze eerste sessie met Ionyouth bracht meteen het stamgevoel terug. Samen gaven we ons over aan de sound, overwegend Engelse dub, niet met wilde bewegingen en wijd opengesperde ogen, niet lallend en wankelend, niet zo dierlijk en ongecontroleerd als andere stammen, eerder in een meditatieve trance. En in een zoete ganjawolk natuurlijk, the healing of the nation, verruimer van de geesten. Jammer dat zelfs op Irie Vibes nog zoveel mensen hun roes menen te moeten bederven met alcohol. Kan dat spul niet verboden worden?

Wat Apparatschik in Handzame kwam doen, was ons niet geheel duidelijk. Het Duits-Russische kwartet heeft zich bekwaamd in de kitscherige uitvoering van oude Sovjet- en Balkanklassiekers, liedjes die ik mij herinner van Ivan Rebrov en andere voorhistorische supersterren van over het Ijzeren Gordijn. Op een ander festival zou ik dit allicht best kunnen pruimen, en me zelfs verheugen over de vrolijke ska- en reggaeritmes die af en toe opduiken, maar op Irie Vibes hoort dit niet thuis. Tenzij de organisatoren hun en onze horizont daadwerkelijk willen uitbreiden natuurlijk. Een kwestie van subsidies misschien? Niet alleen reggae, anders gaat de geldkraan dicht.

Gelukkig kregen we rond middernacht ook nog Beta Simon (foto) & Jah-B-Band geserveerd, reggae uit Ivoorkust. Sterke rolmodellen daar, Alpha Blondy, Tiken Jah Fakoly, en deze man zou wel eens even groot kunnen worden. Beta Simon zingt en beweegt als een Ivoriaanse Burning Spear, met krachtige songs die klinken als statements (ook al spreekt hij alleen zijn eigen West-Afrikaanse taal). Hij gunt zijn muzikanten, waaronder drie blazers en twee fantastische percussionisten, de ruimte om uitgebreid te dubben. Eén van de trommelaars danst als bezeten, met heel zijn lichaam perfect in de groove. Trage rootsritmes worden afgewisseld met uptempo tunes en funky Afrikaanse arrangementen. Of hoe de ziel van het zwarte continent zich verbindt met de natural mystic van Jamaica. Lang geleden dat een Afrikaanse groep zo veel indruk maakte op mij.

Lang geleden ook dat een sound system mij nog eens letterlijk heeft weggeblazen. Na het fabuleuze concert van Beta Simon verzamelde de stam weer in de tent voor de laatste grote gathering van het weekend, en daar draaiden Jah Voice (UK) en Ionyouth de bassen van hun beider systemen afwisselend helemaal open. Alleen de sterkste (of meest verdoofde?) dubheads en bosrasta’s konden het uithouden in de nabije omgeving van de luidsprekers. De rest van de stam zocht wijselijk een plaatsje ergens in het midden, en liet zich gewillig meevoeren op het ritme van de overwegend Engelse dubs. Nog sneller en explosiever dan in de vorige decennia maar ze gaan me nog altijd door lijf en leden. Hoewel de beste plaat van de avond toch een oude kraker was: General van Dennis Brown. Voor mij de  meest irie vibe van de dag.

Published on 25/07/2010 by Jah Shakespear