Magazine
Raggasonic's comeback at Dour on Saturday (FR/NL)
Par tradition, il y a toujours du reggae les troisième et quatrième jours du Festival de Dour. La ‘Red Frequency Stage’, depuis plusieurs années est ‘the place to be’ pour tous les fans de reggae. Cette année, cela s’est confirmé. Inna the yard all stars, Omar Perry, Gentleman, devaient y passer. Quant à Raggasonic, ils étaient un des gros noms de ce festival et devaient y faire leur comeback après 12 ans d’absence. Junior Reid n’a été représenté que par son groupe. Finalement, Del La Soul n’a pas vraiment comblé les espérances du public. Mes impressions sur cette journée à Dour.
Op dag 3 en 4 van Dour is er traditiegetrouw altijd reggae te zien. De Red Frequency Stage is al jaren de “place to be” voor fans, ook nu weer. Inna the yard all stars, Omar Perry, Gentleman, ze passeerden er allemaal. Raggasonic was één van topacts en stal de show op zaterdag met hun comeback na 12 jaar. Jr. Reid stuurde enkel zijn band en De La Soul voldeed niet aan de verwachtingen. Dour: Een mengelmoes van impressies.
FR
Je suis arrivée assez tôt dans l’après-midi et ai été accueillie par le vacarme des Mahones sur la Last Arena. Il n’y avait pas encore grand monde sur le site et cela est resté calme pendant plusieurs jours. C’est le destin de Dour : on en était déjà au troisième jour et beaucoup de gens quittent leur camping assez tard pour arriver sur le festival même. J’ai choisi d’aller voir Breakstra, qui jouait avec Chali 2na, un des membres du légendaire groupe hip hop expérimental Jurassic 5. Rien qu’au soundcheck j’étais intéressée : une contrebasse, une trompette et une flûte traversière. En montant sur scène, le groupe a directement donné le ton : c’est du funk style ‘70s avec une dose de hip hop. Breakstra a joué en instrumental un moment puis a appelé une chanteuse sur scène, qui a chanté à en perdre haleine « Let’s get funky ! ». Après un tribute à James Brown, (Give it up for the funk!), Chali 2na est monté sur scène et il semble que c’était le moment que tout le monde attendait. Le chanteur/rappeur est très apprécié et a un flow incroyable! Le funk s’est vu agrémenté de hip hop oldschool et nous avons eu droit à quelques morceaux de Jurassic 5. Bien que la tente ne soit qu’à moitié remplie, la réponse du public était appréciable et les vibes funky ont fait démarrer ma journée dans la bonne ambiance.
Juste un peu plus tard, c’était l’heure de Inna the yard all stars, un ensemble qui éveille la curiosité de pas mal de fans de reggae. Le reggae version acoustique de ces authentiques légendes du reggae sonne pur et original. Sur scène : Earl Chinna Smith, Kiddus I et Cedric “Congo” Myton entre autres. Tous les musiciens étaient assis, et se laissaient porter par le flux musical. Matthew McAnuff et Derajah, deux jeunes artistes du crew, sont également passés au micro pour quelques titres. Cela n’a pas vraiment enthousiasmé le public, qui trouvait cela un peu trop calme à leur goût. Tous les morceaux contenaient des rythmes nyabinghi et auraient pourtant du animer le public. Inna the yard all stars reste un show très puissant, avec plein de vedettes (rappelez vous le film Rockers). Mais est-ce qu’un festival est vraiment l’endroit le plus approprié pour un concert de ce genre ? Dour reste un festival raisonnablement bon marché et cela se remarque à la qualité du son, qui pendant ce concert et ceux qui ont suivi, a quand même laissé à désirer. On espère qu’il y aura plus d’enthousiasme pour le prochain concert des Inna De yard : cela sera à Reggae Geel.
Third World était un autre gros nom au programme de ce jour. Ce groupe légendaire passe régulièrement par notre petit pays et nous a à nouveau servi un bon concert de reggae version roots. Le public a bien réagi au titre Reggae Ambassador, bien que seulement un tiers de la prairie soit occupé. Malgré tout les gens ont beaucoup dansé sur la musique de ces fantastiques musiciens, avec le titre 96° In The Shade comme point d’orgue. Dub it, Mix it, ce titre a été joué en version super rallongée. Après quelques reprises comme Get up Stand Up ou Legalize It, le show est devenu un peu plus morose et pas mal de gens ont quitté le concert.
Raggasonic par contre a complètement comblé les attentes du public. Pour rappel, si nécessaire, Big Red et Daddy Mory sont ceux qui ont introduit le ragga (en français) en France dans les années ’90. En 1998, le duo s’est séparé et les deux artistes ont poursuivi une carrière solo chacun de leur côté. Après donc un break de 12 ans, Raggasonic se retrouve à nouveau comme un seul homme sur scène et on dirait qu’ils ne se sont jamais séparés.
C’était la première fois ce jour-là que la foule s’agglutinait en masse devant la grande scène. Comme à l’habitude, le groupe a commencé avec un medley de quelques riddims quireviendront plus tard dans le concert : Real Rock, Here I Come,....
Le premier tune de Raggasonic a été Les Riches et a directement fait mouche. C'était une explosion d'énergie à chaque mix ragga ou à chaque rap. Les deux compères avaient vraiment l'air d'être ultra-motivés. Ruff Cutt, le backing band du groupe, a joué des riddims biens calés et a apparemment pris beaucoup de plaisir sur scène. Les vibes étaient bonnes et le sont restées jusqu'à la fin.
Daddy Mory et Big Red ont convaincu toute la plaine avec des toasts sur des riddims comme l'African Beat, le Punany et bien d'autres. Un peu plus tard, on a eu droit à des versions ragga de classiques reggae : Waiting in Vain ou encore le Real Rock. Pour les rude boys belges, cela faisait 14 années d'attente. Depuis 1996, Raggasonic n'était plus venu dans notre pays. Mais avec ce concert cela a été un vrai come back ! C'est vrai que leurs voix paraissaient parfois un peu fatiguées, mais cela n'a dérangé personne. Si un album est en préparation, ils n'en ont rien laisser filtrer et n'ont joué aucun de leurs morceaux solos. Strictly 90's !
Après le retour réussi des deux artistes ragga français, j'ai encore eu l'occasion de voir une partie du concert de Omar Perry, qui, comme à l'habitude, sautait sur scène avec beaucoup de joie et d'enthousiasme. Le fils du légendaire Lee Perry a parfaitement trouvé sa vibe dans le nu-roots et sait comment la propager au public. Malheureusement, peu de gens s'étaient déplacés pour cet excellent chanteur. Omar a chanté des morceaux de ses deux albums : Man Free et Can't Stop Us. C'était un bon show, avec quelques parties hardcore ragga et les pull ups qui l'accompagnent. Le riddim de Welcom To Jamrock de Damian Marley a tourné trois fois ! Omar Perry a encore joué un morceau ska très fun à la fin qui s'est accéléré et accéléré jusqu'à ce que tout le public soit complètement en délire. Pour conclure il a encore chanté un morceau sur le riddim Chase The Devil (Max Roméo) suivi d'une reprise de l'original, que tout le monde connait bien sur par coeur. 0 nouveau un très bon concert !
Tout le monde attendait beaucoup du concert de De La Soul et malheureusement les attentes n'ont pas été comblées. Il y avait énormément de monde à la Last Arena quand le légendaire De La Soul a commencé. Pas de départ tonitruant. C'était du funk hip hop old skool, ce qui pour moi sonne bien sur cd, mais laisse un peu sur sa faim en live. C'est vrai que le son n'était à nouveau pas très bien réglé. Même à côté de la tour de l'ingé-son, on entendait à peine les voix. Les 15 premières rangées étaient à la fête, mais derrière cela tout le monde était immobile. Comme le show n'était pas passionnant, j'ai décidé de bouger ailleurs. En passant par la Magic Tent, je suis restée quelques instants écouter The Very Best. Leur mélange sans frontières d'Afro, de Reggaeton et d'électro parvenait sans aucun mal à faire danser le peu de gens sous la tente.
"Junior Reid n'est pas là!" On l'a appris à l'heure où l'artiste jamaïcain aurait normalement du se trouver. "Il n'a pas reçu de visa, mais le band va jouer pour vous" Quelle situation étrange : le groupe et les choristes de Junior Reid qui chante ses morceaux. Est-ce que cela avait été annoncé ? Les 50 personnes qui étaient venues ne s'en sont pas inquiétées. Avaient-ils compris que le chanteur principal n'y était pas ? Le groupe jouait bien mais les chanteurs ne connaissaient que des birbes du texte. Ce qui donnait un ensemble confus. Pas très bon pour les vibes de Dour, alors que la température avait également fortement chuté.
Heureusement, il y avait Gentleman juste après. Un artiste dont ont sait à l'avance qu'il fera un bon show. L'allemand a réveillé Dour et a pu faire passer la pilule de l'absence de Junior Reid. Plusieurs de ses bons hits, fortement soutenus par l'Evolution Band, ont explosé sur la plaine. Il y avait quelque chose de rock dans le concert et cela a apparemment plu au public. Gentleman avait déjà donné le même concert au Vooruit de Gand cette année et à encore une fois prouvé qu'il est un artiste au top et qu'il faudra encore compter avec lui.
Pour moi le Festival de Dour était fini mais pour quelques dizaines de milliers de festivaliers, il restait le dimanche. Avec Bushman, Danakil, Lee Perry et les Congos, Capleton et Mr Vegas. Encore pas mal de gros noms à l'affiche. Merci Dour!
NL
Aangekomen in de vroege namiddag werden we verwelkomd door het gebrul van The Mahones, op de Last Arena. Er was nog maar weinig volk op het terrein en dat zou de komende uren niet veranderen. Dour was al aan zijn 3de dag toe en dat eiste zijn tol; veel mensen kwamen pas laat van de camping naar het terrein. We kozen ervoor om naar Breakestra te gaan kijken, samen met Chali 2na, één van de leden van experimentele hiphoplegende Jurassic 5. De soundcheck klonk al heel interessant met een contrabas, prachtige trompet en lichte dwarsfluit. Toen de band het podium opkwam werd de toon meteen ingezet: 70’s funk met een vleugje hiphop. Breakestra bracht een muzikaal gedeelte en riep daarna een zangeres op het podium die haar longen uit haar lijf zong: Let’s get funky! Na de tribute aan James Brown (Give it up for the funk!) kwam Chali 2na erbij en dat was duidelijk het moment waar iedereen op gewacht had. De rapper/zanger is erg geliefd en heeft een ongelooflijke flow! De funk werd doorspekt met oldskool hiphop en 2na bracht ook een paar tunes van Jurassic 5. Ook al was nog niet de helft van de tent gevuld, er was heel veel respons en de funky vibes zorgden voor een goeie start van de dag.
Een beetje later was het tijd voor Inna the yard all stars, een ensemble waar veel rootsreggaefans benieuwd naar waren. De authentieke, akoestische reggae van legendes als Earl Chinna Smith, Kiddus I en Cedric “Congo” Myton klinkt heel puur en origineel. De muzikanten zaten allemaal op een stoel en lieten zichzelf meevloeien op de muzikale stroom. Matthew McAnuff en Derajah, twee jongere artiesten, namen ook voor een tijdje de zang voor hun rekening. Het publiek was echter niet enthousiast, de muziek was voor hen een beetje té rustig. Nyahbinghi-ritmes waren door alle tunes hoorbaar en zouden voor een trance moeten gezorgd hebben. Inna the yard all stars is een heel sterke show, vol met legendarische topmuzikanten (uit de film Rockers), maar is een festival wel de plek waar zoiets tot zijn volste recht komt? Dour blijft redelijk low-budget en dat merk je aan het geluid, dat tijdens dit concert en later ook bij anderen veel te wensen overlaat. Hopelijk is er meer enthousiasme bij hun tweede show in België dit jaar, op Reggae Geel.
Third World was de volgende naam op het programma. De legendarische band was al verschillende keren in ons landje te zien en bracht opnieuw een goeie set rootsreggae. Reggae Ambassador sloeg erg aan bij het publiek, hoewel er maar 1/3 van de wei gevuld was. Er werd veel gedanst op de muziek die deze topmuzikanten over het terrein lieten schallen met 96° in the shade als absoluut hoogtepunt. Dub it, mix it, de versie was lang uitgesponnen. Na enkele covers als Legalize it en Get up stand up viel de show een beetje stil en dropen veel mensen af.
Raggasonic loste de hoge verwachtingen van het publiek vlot in. Big Red en Daddy Mory introduceerden in de jaren ‘90 in Frankrijk de (Franstalige) ragga, dat kunnen we toch wel stellen. In ’98 gingen de twee uit elkaar en besloten ze een solocarrière op te bouwen. Na een 12-jarige break stond Raggasonic opnieuw als één geheel op het podium en het leek alsof ze nooit waren weggeweest. Voor het eerst op zaterdag verzamelde er heel veel volk voor het podium. Zoals het een echte reggaeshow beaamt begon de live-band met een medley van de riddims die nog zouden komen: Real Rock, Here I come,… Maar de eerste tune was er één op de promised land-riddim en sloeg meteen aan. De energie spatte eraf tijdens de hevige raggabreaks en enthousiaste zangpartijen, de mannen hadden er duidelijk zin in! Ruff cut, de band van dienst, speelde de nummers heel strak en amuseerde zich duidelijk op het podium. De vibes waren heel goed en dat zou ook zo blijven. Big Red en Daddy Mory toasten er op los en overtuigden de hele wei met nummers op de African Beat riddim, de Punany riddim en wie weet wat nog meer. Even later kwamen ook klassiekers als Real Rock en Wait in Vain aan de beurt, of toch raggaversies ervan. Het was voor “Les badmans de Belgique” 14 jaar geleden dat Raggasonic nog eens in ons landje was, maar dat maakten ze dubbel en dik goed met dit concert. Hun stemmen klonken af en toe een beetje vermoeid maar dat wou iedereen wel even door de vingers zien. Eind dit jaar komt er een nieuw album uit maar die tunes blijven een verassing, ook geen solonummers vandaag, strictly 90’s!
Na de geslaagde comeback van de twee Franse raggamannen pikten we nog een stukje van Omar Perry mee, die zoals altijd met veel enthousiasme en plezier op het podium stond te springen. De zoon van reggaelegende Lee Perry heeft zijn eigen vibe helemaal gevonden in de new roots en weet dat ook over te brengen. Spijtig genoeg is er opnieuw heel weinig volk komen opdagen voor deze sterke zanger. Omar bracht nummers uit zijn twee vorige albums: Man Free en Can’t Stop Us. Het was een heel goeie en strakke hardcore ragga show met de nodige pulls erbij. De riddim van Damian Marley’s Welcome to Jamrock hoorden we drie keer opnieuw. Naar het einde toe kwam er nog een heel leuk skanummer dat telkens sneller en sneller ging tot het hele publiek stond te feesten. Omar zong om af te sluiten nog een nummer op de riddim van Chase the Devil (Max Romeo) en daarna het origineel, wat iedereen natuurlijk vanbuiten kende. Opnieuw een heel goed concert!
De verwachtingen voor De La Soul waren bij iedereen heel hoog en dan is het jammer als die niet ingelost kunnen worden. Er stond een massa volk voor de Last Arena toen het legendarische De La Soul aan zijn show begon. Het was zeker geen vlammende start, integendeel. De oldskool funkhiphop klinkt heel lekker op cd, maar liet ons live toch wat op onze honger zitten. Opnieuw was het geluid niet goed afgesteld, zo slecht dat we de stemmen amper konden horen. We stonden nochtans naast de PA toren. De eerste 15 rijen stonden te feesten, maar daarachter viel het stil. De show was niet boeiend genoeg en dus besloten we iets anders te gaan doen. We passeerden bij de Magic Tent en zijn daar wat blijven hangen bij The Very Best. Hun grenzeloze mix van afro, reggaeton en electro wist het weinige volk volop aan het dansen te krijgen.
“Jr. Reid is er niet.” Dat hoorden we op het uur dat de Jamaicaan normaal op het podium had moeten staan. “Hij kreeg geen visum, maar zijn band wel dus laten we daar naar kijken!” Wat een vreemde situatie: De band en backing vocals van Jr. Reid die zijn nummers zongen. Was dit ergens aangekondigd? De 50 mensen die toch waren komen opdagen trokken zich er niets van aan, maar hadden zij wel door dat de hoofdzanger er niet was? De band speelde goed maar de zangers kenden maar flarden van de tekst, waardoor het een rommelig geheel werd. Een domper op de vibe in Dour, waar het ondertussen al flink afgekoeld was.
Gelukkig was er nadien nog Gentleman, een artiest waarvan we ondertussen weten dat hij een goede show zal
brengen. De Duitser blies Dour van zijn sokken en maakte het gemis van Jr. Reid enigszins goed. Steengoede hits die strak en hevig werden gebracht door The Evolution band schalden over het terrein. Het rockgehalte in de show lag erg hoog en dat werd door velen gesmaakt. Gentleman passeerde dit jaar met dezelfde show in de Vooruit en bewees nogmaals dat hij een topartiest is, een talent om rekening mee te houden.
Dour 2010 zat er voor ons weeral op, maar voor tienduizenden andere festivalgangers is er vandaag (zondag) nog de laatste dag. Bushman, Danakil, Lee Perry met The Congos, Capleton en Mr. Vegas: er staan nog heel wat grote reggaenamen op het programma. Merci Dour!
Published on 20/07/2010 by Natty
Comments
You need to be registered and logged in to post comments.












