Reggae.be

RIP Sugar Minott (54)

Toen Bob Marley stierf (1981), was ik ontdaan. Nog zo jong, en ik had hem pas sinds twee jaar ontdekt. Dennis Brown ging dood toen ik in Jamaica was (1999). De hele natie rouwde en ik rouwde mee. Met Sugar Minott gaat een zanger heen van mijn generatie, een man die er in mijn reggaegeheugen altijd geweest is, een rastaman fi true.

Niet Bob Marley, niet Dennis Brown, niet Burning Spear maar Sugar Minott heeft mijn hart geopend voor reggae en rastafari. Het was zijn zoetgevooisde stemgeluid dat me deed smelten voor de boodschappen van liefde, vrede en rechtvaardigheid. Het waren zijn Studio One-platen die me de weg wezen naar het wonderlijke universum van riddims en versions. Het was Sugar Minott die de dancehall in de jaren ’80 kleur heeft gegeven, in de meest uiteenlopende stijlen, met de meest diverse producers.

Beenie Man, Capleton en Sizzla worden geviseerd voor hun homofobe teksten. Buju Banton zit in een Amerikaanse gevangenis wegens vermeende drughandel, Ninjaman in de Jamaicaanse General Penitentiary wegens moord. Vybz Kartel werd vorige week gearresteerd, Bounty Killa kwam vrij op borgtocht. Als Sugar Minott de king of dancehall was, dan toch in een ander tijdperk. Deze man verspreidde strictly positive vibrations. Deze man leefde wat hij preekte.

Wat Jamaicaanse zangers zo authentiek maakt, is dat ze nooit de banden met hun wortels doorknippen. Hoe groot ook het internationale succes, thuis verwijlen ze nog altijd het liefst in hun aftandse yard en ’s nachts in de dance. In de jaren ’80 en ’90 kwam je daar nog net zo vaak echte zangers tegen als luid brullende MC’s en rappers. Junior Reid, Eek-A-Mouse, Barrington Levy: zowat alle grote namen van Sugars generatie zijn begonnen in de dancehall, live improviserend op de tijdloze riddims. En daar bleven ze ook gewoon terugkeren, in hun natuurlijke biotoop, ook al stonden ze in Europa meestal op het podium met een band.

De sound van Sugar Minott was Youth Promotion (eind jaren ’70 Black Roots) maar hij nam ook regelmatig de microfoon ter hand bij andere systems. Bij Sturgav bijvoorbeeld, al was het maar omdat daar zo vaak Studio One weerklonk. Ik heb die combinatie ooit aan het werk gezien in Port Antonio, samen met twee bleekscheten in een zee van zwart en duisternis. Zelden heb ik me dichter bij de roots van de reggae en de dancehall gevoeld. Ik besefte hoe al die tunes van Sugar tot stand waren gekomen, in een organische wisselwerking van riddims en lyrics. Ik zag hoe geliefd hij was bij de mensen en hoezeer hij zelf genoot van de vibes. Vanity en Mr D.C. klonken mij even nieuw als vertrouwd in de oren, even dancehall als foundation, even rub-a-dub als reggae. En altijd was er die smile, met dat onvolmaakte gebit, de uitstraling van een door en door goede mens, een waarachtige rastaman.

Wij keken destijds uit naar iedere nieuwe plaat van Sugar Minott, single of lp. Weinig zangers zijn zo sterk vertegenwoordigd in mijn verzameling als hij, in zoveel verschillende stijlen. Een wilde greep:

• Live loving: een schat aan klassieke Studio One riddims met even klassieke teksten.
• Showcase: Studio One met dubs!
• Man hungry, zijn eerst zelf geproduceerde single. Classic roots.
• Hard time pressure: schitterende 12”.
• Buy off the bar: met Sly & Robbie in grote doen.
• African girl: (voor die tijd) vernieuwende sound en arrangementen.
• Sufferer’s choice: met het tijdloze anthem The half, over de andere kant van de geschiedenis, de kant waarover ons nooit iets verteld wordt.
• Wicked a go feel it en het ganja-anthem International herb: twee absolute highlights op het New-Yorkse Wackies label.
• Herbman hustling: nog een onsterfelijke ganja tune, Sugars eigen Sleng teng.
• Good thing going: een massieve hit in de UK, perfecte popreggae die ook in de dancehall een classic is geworden.
• Inna reggae dancehall, het overgangsalbum uit 1986, met op de cover een verhelderende stamboom van de Jamaicaanse sounds en een mooie sociologische analyse.
• Sugar Minott & The Black Roots Players meet the people in a lovers dubbers style: hoe zou je een plaat met zo’n titel kunnen laten liggen? Opgenomen en gemixt in vier verschillende studio’s in Engeland en JA.
• Music for roots lovers uit 1980: witte hoes, zes tracks plus dubs. Moèt wel heel bijzonder zijn.

Ach, ik zou ze allemaal kunnen opnoemen, al die singles, maxi’s, lp’s, 10” (!), en cd’s van Sugar Minott in mijn verzameling. Ik heb altijd al geweten dat deze zanger een ingrijpende invloed heeft gehad op mijn leven, op mijn denken en doen, op mijn ervaring van muziek en spiritualiteit. Ik ben zijn platen altijd blijven spelen, wat van de meeste lp’s uit de jaren ’80 niet gezegd kan worden. Afzonderlijke tunes, dat wel. Sleng teng. Ring the alarm. Maar een heel album? Yellowman, iemand?

Sugar Minott laat nog een belangrijke erfenis na. Of moeten we zeggen erfgenamen? Dit zijn maar enkele van de vele youths die hij opving in zijn organisaties (Black Roots en Youth Promotion waren veel meer dan sound systems) en als producer lanceerde in de muziek:

Barry Brown, Triston Palma, Captain Sinbad, Little John, Rod Taylor, Nitty Gritty, Junior Reid, Tenor Saw, Lloyd Hemmings, Yami Bolo, Pinchers…

Sugar, carrying that eternal baton of dreams that often overpowers personal reality to further the cause of truths and rights: zo stond het op Inna reggae dancehall Vol.1 (1986), het ultieme overgangsalbum tussen reggae en dancehall. Zo belangrijk was Lincoln ‘Sugar’ Minott voor de ontwikkeling van de Jamaicaanse muziek. Een rastaman pur sang ook, die de bijbelse metaforen harmonieus verenigde met de realiteit van het leven in Jamaica. En toch altijd een gewone, hartelijke jongen gebleven die nooit de moed heeft opgegeven. Ik zal zijn tunes en lyrics een leven lang koesteren.

Laatste concert van Sugar Minott in Petrol

Sugar Minott op Reggae Sundance 2008

Published on 11/07/2010 by Jah Shakespear