Magazine
Creepy! a mouse! (NL-FR)
Beng-beng-bidi-ganja-beng-beng-diddi-how are you feeling-beng-beng-yihaa-bidi-ganja-beng-beng-diddi-how are you feeling-beng-beng-bi-ganja-beng-beng-diddi-how are you feeling-beng-beng-bi-ganja-beng-yihaa-beng-diddi-how are you feeling-beng-beng-bi-ganja-beng-beng-diddi-how are you feeling-beng-beng-bi-ganja-beng-beng-diddi-how are you feeling-yihaa-beng-beng-bi-ganja-beng-beng-diddi-how are you feeling-beng-beng-bi-ganja-beng-beng-diddi-how are you feeling-beng-beng-biddi-ganja-beng-beng-diddi-how are you feeling-beng-beng-bi-beng-beng-biddi-yihaa- ganja-beng-beng-diddi-how are you feeling-beng-beng-biddi-ganja-beng-beng-diddi-how are you feeling-beng-beng-biddi-ganja-beng-beng-diddi-how are you feeling-yihaa-beng-beng-bi-diddi-bi-beng-beng-beng-ganja.
NL
Een band van niks, een slechte mix, en Eek-A-Mouse die 15 keer hetzelfde nummer zingt/murmelt. Daarvoor was de Petrol vrijdag dus helemaal volgelopen. Goed, Eek-A-Mouse (Rypton Hilton) heeft in de eerste helft van de jaren '80 een paar onweerstaanbare hitjes gescoord, genoeg materiaal om pakweg een uur te boeien, niet zozeer muzikaal dan wel tekstueel (Eek-A-Mouse was een van de eerste echte reality singjays) en uiteraard met zijn vocale gimmicks. Maar van die betere hits heb ik er maar een paar gehoord (Ganja smuggling, Modelling queen, Long time ago...), en de stem van Eek zat vaak veel te diep weggemoffeld, als om zijn tekorten te maskeren. De hele mix was trouwens knudde, op geen enkel vlak vergelijkbaar met het superieure studiowerk van Linval Thompson en Henry Junjo Lawes destijds.
Maar misschien zat er gewoon niet meer in. Ook de band viel door de mand. Houterig orgeltje, ploegende bas, doffe drums: dat Eek-A-Mouse zich daarmee laat opschepen. (Hoewel: dat deed hij in de jaren '90 ook al. Wij hadden deze man eigenlijk toen al afgeschreven, een schim van de scherpe schizo die in 1981 furore maakte met 'Wa-do-dem', niet zijn beste, wel zijn bekendste nummer, en de reden dat heel wat 'buitenstaanders' waren afgezakt naar Antwerpen. Dàt, en jeugdsentiment. 'Mijn eerste cassette! Mijn oudere broer had die plaat! Ik zong dat al mee toen ik 5 jaar was!' Het Nonkel Bob-effect. Als Eek-A-Mouse 80 is, zullen er nog altijd mensen komen kijken.)
En traag! Ik heb reggae zelden zo loom en slaapverwekkend horen klinken. De wollige versie van Real rock naar het einde van de show was enkel draaglijk omdat die riddim nu eenmaal onverwoestbaar is, zelfs als je hem verkracht.
Was het toeval dat net op dit concert vele tientallen zombies rondliepen, en mensen plots onverklaarbaar op de grond vielen? En het waren geen ontheemde reggaefans, in de war door de bad vibes van het concert of zo. Dit was een publiek dat ik vrijwel nooit ergens tegenkom, tenzij 's nachts in Dour. Als dat de echte fans zijn van Eek-A-Mouse, zou ik mij in zijn plaats toch lichtjes generen.
Gelukkig voor en na het concert toch volop kunnen genieten van de sounds, Lioness Rebelation (met een krachtige nieuwe roots set) en natuurlijk Civalizee Foundation, met geweldige party vibes, knallende mixen en Budha in een irie mood. Number one sound!
FR
Un backing band de rien du tout, un mauvais mix, et Eek-A-Mouse qui chante/murmure 15 fois la même chanson. Et c’est pour cela que le Petrol Club était plein, vendredi passé…
C’est vrai que Eek-A-Mouse (Rypton Hilton) a sorti, dans la première moitié des années ’80, plusieurs hits irrésistibles. Donc assez de matière pour passionner pendant une heure, pas vraiment par le côté musical que textuel (Eek-A-Mouse était un des premiers vrais reality-singjay.) Il a aussi ses gimmicks vocaux pour lui.
Mais je n’ai entendu que quelques uns des ses meilleurs hits (Ganja Smuggling, Modelling Queen, Long Time Ago,…) et la voix de Eek était escamotée dans les basses, comme pour masquer cette insuffisance. Le mix complet de toute façon était pourri, rien à voir avec le travail de studio de niveau professionnel de Linval Thompson ou de Junjo Lawes à l’époque.
Il n’y était plus. Même le backing band n’assurait pas. Un clavier trop raide, une basse qui rame, une batterie trop sourde. C’est ce dont s’accomode Eek-A-Mouse. (Enfin, il le faisait déjà dans les années ’90. On l’avait déjà critiqué pour cela.) Il ne reste que cela du schizo affûté qui a fait fureur en 1981 avec Wa-Do-Dem. Ce n’est pas son meilleur morceau mais certainement son plus connu. Et la raison pour laquelle beaucoup de massive extérieurs à la scène reggae sont venus à Anvers. Une autre raison, et les souvenirs de jeunesse : « Ma première cassette ! Mon grand frère avait ce disque ! Je chantais déjà ça quand j’avais cinq ans ! Même quand Eek-A-Mouse aura 80 ans, il y aura toujours des gens qui viendront le voir !
Et puis c’était lent ! Je n’avais jamais entendu du reggae sonner si mou et aussi somnifère ! La version ouateuse de Real Rock, vers la fin du show était seulement supportable parce que le riddim en lui-même est indémontable, même si on le malmène.
Etait-ce par hasard qu’il y avait justement des dizaines de zombies qui se baladaient, et que des gens tombaient par terre de manière inexpliquée ? Ce n’étaient pas des fans de reggae émus ou choqués par les bad vibes du concert. C’est plutôt que ce public, je ne le rencontre nulle part, sauf la nuit à Dour. Si c’est ça les vrais fans de Eek-A-Mouse, alors je serais quand même gêné à sa place.
Heureusement qu’après le concert, on a pu profiter à fond des sounds systems. Lioness Rebelation (avec un puissant set new roots) et naturellement Civalizee Foundation, avec des fantastiques party vibes, un mix retentissant et Budha dans une humeur bien Irie. Number One Sound !
Published on 27/02/2010 by Jah Shakespear
Comments
You need to be registered and logged in to post comments.












