Reggae.be

The Congos staan niet stil in Gent

Het zijn slaaploze maar uiterst aangename tijden voor reggaefans in België. Sommigen onder hen waren in Gent voor het derde reggaeoptreden in evenveel dagen.

We kwamen ruim op tijd aan in de Minnemeers en toch was de zaal al verbazend goed gevuld. Selector Waxx had de taak om het publiek op te warmen en dat deed hij prima. Door de boxen knalde de prachtige roots van o.a. Dennis Brown en Ras Michael, en ondertussen werden wij er op gewezen dat deze avond niet enkel bijzonder was omwille van het optreden dat zo meteen zou beginnen, maar dat de rasta’s vandaag (2 november) ook Coronation Day vieren: de dag (02/11/1930) waarop Tafari Makonnen gekroond werd tot Neguse Negest ze-'Ityopp'ya (de koning der koningen van Ethiopië). Geen betere dag dus voor een optreden van één van de bijzonderste groepen die de rijke geschiedenis van reggae voortgebracht heeft: The Congos.

Relatief op tijd (naar reggaenormen) verschijnen de muzikanten op het podium en meteen wordt de, ondertussen volgelopen, zaal gevuld met riddims die maar van één groep afkomstig kunnen zijn. Terwijl we daar staan te genieten van die heerlijke sound, afkomstig uit de legendarische Black Ark Studio van Lee “Scratch” Perry, verschijnen de vier (oorspronkelijk waren ze met drie: Cedric Myton, Ashanti Roy en Watty Burnett) Congos op de tonen van Congo Man één voor één op het podium. We krijgen echter amper de tijd om te genieten van deze klassieker want meteen wordt overgegaan naar Lost Sheep. Een nummer afkomstig van het in 2006 verschenen Swinging Bridge album.

Ook tijdens het komende anderhalf uur zullen The Congos vooral nummers (Ten Million Chariots, National Heroes, Revolution, etc.) van dit album en hun nog te verschijnen album brengen. En als we verder mogen gaan op wat we te zien kregen in Gent zullen ook Ashanti Roy en Watty Burnett vaker de leadzang voor hun rekening nemen op dit nieuwe album. Zo brachten beide heren gisteren elk een tweetal nummers, variërend van een meer jazzy sound tot pure roots, als leadzanger. Vooral Watty Burnett, die bij de vorige optredens niet zo vaak in de schijnwerpers trad, oogstte hiermee veel succes. De man leek in Gent dan ook in topvorm te zijn en moest op het gebied van podiumpresence amper onderdoen voor Cedric Myton.

Voor zij die nog niet zo vertrouwd zijn met het recentere materiaal van The Congos was het wachten tot Yoyo en Youth Man, beiden afkomstig van het prachtige Congo Ashanti album, vooraleer ze eindelijk eens een tekst konden meezingen of –neuriën. Bij Yoyo bleek trouwens des te meer hoe The Congos live nog steeds hemels klinken en hoe vier zeer verschillende stemmen samen één prachtig harmonieus geheel kunnen vormen. Het is ook daarom dat we bij het begin van de show een innerlijke vloek niet konden onderdrukken toen Cedric Myton een acapella voorstelde terwijl men bezig was een technisch defect op te lossen en net op die moment het probleem verholpen werd. Volgende keer beter of juist niet?

Nadat The Congos gedurende een dik anderhalf uur aangetoond hadden dat ze op muzikaal gebied zeker niet stilgestaan hebben en niet willen teren op enkel hun oude klassiekers, verlieten ze het podium. Het publiek riep hen (uiteraard!) luidkeels terug en toen konden ze natuurlijk niet anders dan alsnog die ene onvervalste klassieker spelen: Fisherman. Ik weet niet of het aan de roes van het moment lag of aan de opzwepende percussie (altijd een groot pluspunt als groepen de moeite doen om deze kleine details ook live in de muziek te verwerken) tijdens dit laatste nummer, maar Fisherman heeft nog niet vaak zo goed geklonken.

Bedankt Democrazy voor alweer een heerlijke avond! (Vizions)

Published on 03/11/2009 by Jah Shakespear