Magazine
Net zomin als bij ons is rootsreggae in de VS ooit echt populair geworden. Te militant, te rebels, te spiritueel. Maar net als wij hebben ook de Amerikanen hun eigen reggaefestival. Daar komt niet meer volk op af dan er hier mensen naar Reggae Geel gaan (ongeveer 15.000), maar Reggae On The River heeft wel een veel scherper profiel én een hoge symboolwaarde. Vooral dat laatste element wordt in deze schitterende documentaire annex concert-dvd op soms ontroerende wijze naar voor gebracht.
Schitterend concert van Johnny Clarke en Dub Asante Band op Hove Live, wellicht de mooiste rootsreggae die deze zomer in België weerklonken heeft. Maar wij zijn dan ook grote fans van Johnny.
Plenty of good vibes, natural power and good music, vrijdag in het Oude Badhuis. Maar al te weinig volk natuurlijk. De roots posse die er wel was, weet nu er nog conscious living is na de dancehall.
Ashanti 3000 feat. Kenny Knotts, Charjan en Omar Perry. Max Romeo. Jah Shaka. En iedereen in topvorm. Ziedaar het recept van een perfecte rootsavond.
Zowel het publiek als de organisatie waren begeesterd door het prachtige optreden van Didier (zang, gitaar), Hamid Rai (zang, keyboards), Noah (zang, melodica), Jeremy (drums) en Popa Grassy (bass): mensen van de organisatie bevonden zich plots hevig rondspringend op de dansvloer, vertelden aan iedereen die het maar horen wilde dat dit de échte reggae vibe was, lachende gezichten alom, begrijpende blikken bij de kritische (maar steeds met een positieve noot) teksten en ongelooflijk veel ambiance, ondanks het feit dat een festival openen (om 15.00 uur) niet echt de dankbaarste startpositie is...
De ironie van de geschiedenis wil dat Cuba nu pas kennismaakt met de ska, muziek die veertig jaar geleden nochtans op amper 150 kilometer van het eiland ontwikkeld werd. De Engelsman Peter Scott kwam op het briljante idee om Cubaanse jazz- en salsamuzikanten ska te laten spelen, samen met een paar ervaren ratten uit het genre, en het resultaat is zonder meer verbluffend.
Schitterend programma, prachtige locatie, vlekkeloze organisatie, tropische hitte. En geen drugcontroles. Dit was de beste Reggae Geel uit de geschiedenis.
Panache Culture brengt platen uit in Jamaica, heeft al op het prestigieuze Montreux Jazz Festival gespeeld en levert met Le Discours opnieuw een grensverleggend album af. Zaterdag mag de Luikse band Reggae Geel openen.
Wie dacht dat Savana Station het nu wel verkorven zou hebben op deze site, kent ons waarschijnlijk niet goed. Voor alle duidelijkheid: het ging toen, in de herfst van vorig jaar, om een concertrecensie, een oordeel over een live show. Wat niets zegt over mijn respect voor Savana Station als Vlaamse reggaeband, die ik in hetzelfde artikel trouwens ook uitvoerig bewierookt heb. Eigenlijk had alleen Phillippo, de zanger, reden om zich gekwetst te voelen. En laten we nu net met hem een goed gesprek gehad hebben.
Het was 23 juli 2004, de 112de verjaardag van Zijne Keizerlijke Hoogheid Haile Selassie, Koning der Koningen, Heer der Heren, Veroverende Leeuw van Judea, en zijn volgelingen hadden zich verzameld in Handzame. Zij bouwden een ronde tempel met op gelijke afstand van elkaar vier heilige totems, een indrukwekkend geluidssysteem met één platendraaier en drie units van 33 luidsprekers. Een priester ging voor in de dienst en legde platen op, stuk voor stuk odes aan de Allerhoogste en guidance voor de rastaman. Uit de luidsprekers donderde de muziek over en door het volk heen, een goddelijk perfecte klank, luid voor het hart en de benen maar niet voor de oren. En de mensen gingen op in eenheid en positieve vibraties. One love, one aim, one destiny.
Copyright © 2005 - 2009 Reggae.be. All rights reserved.
